نقش تربیتی آموزه های دینی و الهی در پرورش اخلاقی نوجوانان و دانش آموزان بر پایه نظریه های حقوقی

آموزه های دینی و الهی همواره به عنوان یکی از موثرترین منابع تربیتی در شکل گیری شخصیت اخلاقی انسان ها شناخته شده اند. در دوران نوجوانی که مرحله ای حساس در تکوین هویت فردی و اجتماعی است، بهره گیری از مفاهیم دینی می تواند نقش تعیین کننده ای در هدایت رفتاری و تقویت ارزش های اخلاقی ایفا کند. این مقاله با هدف بررسی نقش تربیتی آموزه های دینی در پرورش اخلاقی نوجوانان و دانش آموزان، به تحلیل این مفاهیم از منظر نظریه های حقوقی پرداخته و تلاش دارد تا پیوند میان تربیت دینی و حقوق فردی و اجتماعی را تبیین کند. در این راستا، اصولی چون کرامت انسانی، مسئولیت پذیری، عدالت، و احترام به حقوق دیگران به عنوان محورهای مشترک میان دین و حقوق مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزه های قرآنی، احادیث نبوی و تعالیم اخلاقی اسلامی، در صورتی که با رویکردی حقوق محور و تربیتی ارائه شوند، می توانند زمینه ساز رشد اخلاقی، تقویت وجدان اجتماعی و ارتقای رفتارهای مسئولانه در نوجوانان باشند. همچنین، آموزش این مفاهیم در محیط های آموزشی، به ویژه در قالب دروس معارف اسلامی، پیام های آسمان و تربیت اجتماعی، می تواند به نهادینه سازی ارزش های حقوقی و اخلاقی در نسل جوان منجر شود. این مقاله بر ضرورت تلفیق تربیت دینی با آموزش حقوق شهروندی تاکید دارد و پیشنهاد می کند که نظام آموزشی با بهره گیری از منابع دینی، به تربیت نسلی آگاه، اخلاق مدار و قانون پذیر اهتمام ورزد.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، اخلاق نوجوانان ، حقوق شهروندی ، آموزه های اسلامی