بررسی شکاف دیدگاهی مدیران و سالمندان درباره شهر دوستدار سالمند در سکونتگاههای رسمی و غیررسمی کلانشهر تبریز

افزایش نرخ سالمندی و دگرگونیهای جمعیتی در کلان شهرهای ایران به ویژه در کلان شهر تبریز ضرورت بازنگری در سیاستها و رویکردهای مدیریت شهری را برجسته ساخته است. در این راستا مفهوم شهر دوستدار سالمند به عنوان چارچوبی جامع جهت ارتقاء کیفیت زندگی، سلامت روانی، رفاه اجتماعی و مشارکت فعال سالمندان در بستر شهر مطرح شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی ادراک و نگرش دو گروه کلیدی شامل مدیران شهری و سالمندان نسبت به وضعیت شاخصهای شهر دوستدار سالمند در سکونتگاههای رسمی و غیررسمی کلانشهر تبریز انجام گرفته است. این مطالعه از نوع کاربردی با روش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر پیمایش میدانی بوده و داده ها با بهره گیری از پرسشنامه ای محقق ساخته در چارچوب هشت مولفه بنیادین معرفی شده توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO)، از مناطق ۲، ۸ و ۱۰ شهرداری کلانشهر تبریز گردآوری شده است. نتایج حاصل از تحلیل دادهها حاکی از وجود شکاف معنادار میان ادراک مدیران و تجربه زیسته سالمندان است در حالی که مدیران وضعیت شاخصها را نسبتا مطلوب ارزیابی نموده اند، سالمندان به ویژه در مولفه هایی نظیر شان، اجتماعی، ایمنی، تردد، حمل و نقل، مشارکت اجتماعی و دسترسی به خدمات بهداشتی - درمانی ارزیابی پایینتری ارائه داده اند. همچنین شرایط در سکونتگاههای غیررسمی به مراتب نازلتر از مناطق رسمی گزارش شده است. این یافته ها ضرورت طراحی سیاستهای افتراقی مبتنی بر فضایی حساس به شرایط اجتماعی – اقتصادی، و تلفیق نگرش مشارکت محور در فرآیند برنامه ریزی شهری را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

شهر دوستدار سالمند ، سالمندان ، مدیریت شهری ، سکونتگاههای غیررسمی ، کلانشهر تبریز