مطالعه تطبیقی نقوش اسلیمی و ختایی در پوشش نگاره های داستان زال و رودابه (شاهنامه طهماسبی و یوسف و زلیخا هفت اورنگ ابراهیم میرزا)

با پدیدار شدن تمدنهای بشری پوشش کارکردی و رای نیاز اولیه پیدا کرد و هزاران سال است که انسان به چشم مقوله ای فرهنگی و اجتماعی به پوشاک مینگرد، چنانچه هر ملتی پوششی متمایز از سایر اقوام به تن کرده و آن را با نقوشی که نمایانگر فرهنگ، آداب، محیط زندگی و باورهایشان است نقش میزنند گاه تاثیر بعضی از نقوش را میتوان تا صدها سال در هنرهای مختلف یک ملت مشاهده کرد که نشان از اهمیت آن است از بین ادوار مختلف تاریخ ایران حکومت صفویان توجه ویژه ای به صنعت پارچه بافی داشت که باعث رونق کیفی و کمی پوشش در بین طبقات مختلف جامعه شد؛ باید دانست که نقوش از عناصر مهم و زینت بخش البسه آن دوره است لذا مطالعه بر دو نقش ختایی و اسلیمی که از پرکاربردترین نقوش البسه و سایر هنرهای صفوی است مورد علاقه نگارنده واقع شده است در پژوهش حاضر به بررسی تطبیقی دو نقش ختایی و اسلیمی در نگارههای داستان زال و رودابه از شاهنامه طهماسبی و داستان «یوسف و زلیخا» از هفت اورنگ ابراهیم میرزا پرداخته میشود تا بتوان شباهت و تفاوتهای این دو نقش و میزان و نحوه استفاده از آنها را در نگاره های مورد بررسی را تحلیل و مشخص کرده تا به درکی بهتر از این دو نقش در پوشش مردمان آن عصر نائل آییم.

کلیدواژه ها:

نگارگری ، شاهنامه طهماسبی ، هفت اورنگ ، اسلیمی ، ختایی