تدوین الگوی تاب آوری شهری در برابر بحران زلزله (مطالعه موردی: کلان شهر تبریز)

شهرها به عنوان پیچیده ترین ساخته دست بشر، همواره با طیف وسیعی از خطرات مانند زلزله مواجه بوده اند. اجزای فیزیکی شهرها مانند ساختمان ها، شبکه های حمل و نقل، شبکه های ارتباطی و فضاهای باز و سبز به عنوان ستون فقرات سیستم های شهری در برابر بلایا آسیب پذیر می باشند. افزایش ظرفیت مقابله با خطرات بلایا، افزایش تاب آوری شهری اخیرا به یک اولویت اساسی برای شهرها تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف تدوین الگوی تاب آوری شهری در برابر بحران زلزله با تاکید بر کلان شهر تبریز نگارش شده است. روش تحقیق در پژوهش حاضر آمیخته کمی و کیفی با هدف کاربردی و ماهیت تحلیلی اکتشافی بوده که به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات پژوهش نیز از مدل رگرسیون لگاریتمی در نرم افزار SPSS استفاده شده است. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که در بین مولفه های مورد بررسی، بیشترین تاثیرگذاری بر تاب آوری کلان شهر تبریز در برابر زلزله مربوط به حمکروایی، شناسایی خطر و آماده سازی و پاسخ بازیابی بوده که به ترتیب ضرایب بتای آنها در رگرسیون لگاریتمی ۰.۷۸۹، ۰.۷۶۱ و ۰.۷۴۵ می باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری مدیریت ، بحران زلزله ، کلان شهر تبریز