بررسی الگوی طراحی پارامتریک به عنوان روشی مبتنی بر پیوند میان معماری، ریاضیات و علوم دیجیتالی جهت خلق ساختمانهای پایدار

معماری پارامتریک و پایداری ارتباط نزدیکی با هم دارند به طوری که تکنیکهای طراحی پارامتریک شیوه های ساخت و ساز پایدارتری را ممکن می سازند. طراحی پارامتریک با استفاده از الگوریتم ها برای تعریف فرمهای پیچیده و بهینه سازی عملکرد ساختمان می تواند بهره وری انرژی را افزایش دهد، ضایعات مصالح را کاهش دهد و پایداری کلی چرخه عمر را بهبود بخشد. هدف از انجام این تحقیق بررسی تاثیر روش طراحی پارامتریک بر خلق ساختمانهای پایدار و معرفی مزایای آن می باشد. این پژوهش از نوع کیفی بوده و با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. همچنین گردآوری اطلاعات لازم جهت تکمیل آن با استفاده از روش کتابخانه ای و با استناد به کتب و مقالات معتبر علمی صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان داد که معماری پارامتریک به وضوح مزایای قابل توجهی در طراحی پایدار ارائه می دهد و با بهره گیری از الگوریتم ها و ابزارهای محاسباتی می توان سازه هایی را ایجاد کرد که ضمن به حداکثر رساندن کارایی، تاثیرات زیست محیطی را به حداقل برسانند. این رویکرد امکانی را فراهم می سازد که مصالح بهینه شده و ضایعات کاهش یابد که این امر عملکرد و پایداری ساختمان را افزایش می دهد و همچنین این رویکرد در آینده به سرعت با تغییرات محیطی سازگار شده و با فناوری های جدید مجهز می شود.

کلیدواژه ها:

طراحی پارامتریک ، معماری پارامتریک ، ساختمان های پایدار