جایگاه طارمه در معماری خانه های بوشهر

معماری بومی بوشهر، متاثر از اقلیم گرم و مرطوب منطقه و تعاملات فرهنگی تجاری بندری دارای ویژگی هایی منحصر به فرد است که آن را از دیگر الگوهای مسکونی در ایران متمایز می سازد. یکی از عناصر برجسته در این معماری، فضای نیمه باز "طارمه" است که به عنوان واسطه ای اقلیمی فضایی میان فضای بسته و محیط بیرونی عمل می کند. این پژوهش با هدف شناخت جایگاه طارمه در خانه های بوشهر، به بررسی مفهومی گونه شناختی و عملکردی این فضا پرداخته و تلاش کرده است نقش آن را در سازمان فضایی، آسایش اقلیمی، حریم سازی و تعاملات اجتماعی مورد تحلیل قرار دهد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که طارمه ها با ایجاد سایه، کنترل تابش، افزایش تهویه طبیعی و فراهم کردن فضای نیمه خصوصی نقش کلیدی در تامین آسایش حرارتی سازماندهی فضایی و تقویت ارتباط درون بیرون ایفا کرده اند. از سوی دیگر، وجود کرکره های چوبی در بدنه طارمه ها علاوه بر کارکرد اقلیمی به حفظ حریم بصری فضای داخلی نیز کمک می کند. این فضاها همچنین بستری برای فعالیت های روزمره، نشیمن تابستانی، تعامل خانوادگی و استراحت شبانه بوده اند. پژوهش بر این نکته تاکید دارد که احیای طارمه در طراحی معاصر به ویژه در بافت های گرم و مرطوب، می تواند به بازتعریف فضاهای نیمه باز با عملکردهای اقلیمی، اجتماعی و زیباشناختی منجر شود. در این راستا، بهره گیری از اصول بومی در طراحی معماری نوین همراه با تحلیل دقیق عملکردی و فضایی طارمه، می تواند راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت سکونت و پایداری معماری مسکونی باشد.

کلیدواژه ها:

طارمه ، بوشهر ، معماری بومی ، فضای نیمه باز ، معماری اقلیم گرم و مرطوب ، تهویه طبیعی