تدوین راهبردهای طراحی مرکز کودکان کار جهت ارتقا تعاملات اجتماعی (مطالعه موردی منطقه ۱۲ تهران هرندی)

کودکان بخشی از لایه های آسیب پذیر جامعه می باشند. فضاهای مختص آنها باید بیانگر آرامش و امنیت برای کودکان باشد. برقراری پیوند عاطفی بین کودک و فضاها به عنوان یکی از عوامل موثر محسوب می شود و پرداختن به موضوع طراحی فضاهای مطلوب، ضرورت می یابد. این پژوهش بر آن است که با نگاه به کودک و طبیعت و ارتباط آن ها در معماری براساس رویکرد تعاملات اجتماعی تعریف و وضعیت جدیدی از مرکز کودکان کار را ارائه نماید. مجموعه مرکز کودکان کار به طور کلی به منظور ایجاد محیطی برای کودکان در راستای شکل دادن و تغییر محیط اطرافشان است. این تحقیق به لحاظ «هدف» پژوهش از گونه تحقیقات کاربردی توسعه ای و به لحاظ «ماهیت و روش از پژوهش توصیفی-تحلیل محتوا است. در پژوهش حاضر روش تجزیه و تحلیل اطلاعات «کیفی از نوع تحلیل محتوا» است. نتایج نشان داد که مرکز کودکان کار دارای ویژگی های خاص بسیاری در به چالش کشیدن، احساسات امنیت و زندگی کودکان دارد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که با توجه به ۳ مقوله انسان؛ کودکان کار، طبیعت، سایت معماری برنامه (فیزیکی) به عنوان پدیده هسته این مجموعه مشخص و طراحی شده است. از این رو در بررسی علت شکل گیری کودکان کار، فقر اقتصادی (اقامتی)، فقر فرهنگی (آموزشی) و فقر اجتماعی (تفریحی) به عنوان مولفه های طراحی انتخاب شده است. استفاده از عناصر فرم، فضا، رنگ، عملکرد در طراحی مرکز کودکان کار اثرگذار است و با سامان دهی و ایجاد محیط مطلوب و باکیفیت، می توان موجب افزایش بازدهی و ایجاد شادابی و نشاط در کودکان گردد.

کلیدواژه ها:

تقویت ، همدلی ، اصول احجام ، طراحی ، امنیت ، روانشناسی محیط ، هویت ، ارتباطات اجتماعی