تندیس گرایی در معماری معاصر ایران در دوران پهلوی اول و دوم

تندیس گرایی در معماری معاصر ایران در دوران پهلوی اول و دوم با اندکی جستجو و تحقیق در مسیر هنر انسانها و یکی از شاخه پر رمز و راز آن یعنی معماری بناها اینگونه به ذهن میرسد که خالقان آثار معماری علاوه بر جنبههای عملکردی که نیاز اصلی محسوب میشود سعی در به نمایش گذاردن افکار درونی با خلق احجام در هم آمیختن فرمها به زبان نمایش وارو تندیس گونه باهدف رسانیدن پیام ها و تفکرات و اندیشه های خود نائل آمدند. از این رو ریشه این حرکت نمادین و تندیس وار را میبایستی در گذشته دور همچون دوران باستان و در روزگار نه چندان دور پس از جنگ جهانی که مجسمه ها ساخته میشدند را جست. بلحاظ پیشرفت تکنولوژی و اختراعاتی همچون آهن آجر شیشه و سایر مصالح، بخصوص بتن همچون خمیری بر پیکر ساختمانهای تندیس وار بقصد بنمایش گذاشتن با اولویت ارائه فرم و سازه و در نهایت عملکرد ظهور کردند اثرات تبلور هنر مدرن غرب را که در این دوران به سرعت شکل گرفته بود را میتوان به وفور در آثار ماندگارو پویای معماران مشاهده کرد. در همین راستا با خیزش مکاتب و جوامع هنری موجت پدیدار شدن سبک های هنری مدرن همچون اکسپرسیونیسم آرت،نوو کانستراکتیویسم کوبیسم، فتوریسم و سایر موارد موجب تقویت بناهای تندیس گرایی باکمک و انعطاف خمیرگون بتن در سراسر دنیا از جمله در دوران معاصر ایران با الگو برداری از آنها موجب و خلق این بناها توسط معماران در ایران شد. روش پژوهش در این مطالعه سعی در شناخت شاخصه ها و خصوصیات آثار ساختمانهای ساخته شده به سبک اکسپرسیونیسم یا تندیس گرایی در معماری دوران معاصر در عصر پهلوی در ایران میباشد.همچنین روش شناسایی از طریق رجوع و مطالعه مستندات گذشته پژوهشگران به صورت تحلیلی توصیفی و مفاهیم و نظریات گردآوری شده است. از آنجایی که در خصوص جریانهای فکری و سبکها در ایران تحقیقات تخصصی صورت نگرفته لذا با معرفی بناهایی از سبک تندیس گرا و اکسپرسیونیسم در مواردی شرح مختصری داده میشود.

کلیدواژه ها:

تندیس گرایی اکسپرسیونیسم ، معماری معاصر ایران