بازشناسی الگوهای معماری سنتی بومی و به کارگیری آن در طراحی های معاصر با استفاده از مصالح فناوریها و راهکارهای پایدار

معماری سنتی بومی حاصل تجربه و تکامل قرون متمادی است که در هر منطقه راهکارهای متناسب با اقلیم و فرهنگ بومی را ارائه داده است. این معماری علاوه بر دستیابی به آسایش و راحتی ساکنان در حفظ هویت و ارزشهای فرهنگی هر منطقه نیز نقشی مهم ایفا کرده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل تم انجام شده است. جامعه آماری را کارشناسان فعال در حوزه معماری و اساتید دانشگاهی تشکیل میدهند که از میان آنها ۱۰ نفر به صورت نمونه گیری قضاوتی هدفمند انتخاب شدند. دادههای مورد نیاز از طریق انجام مصاحبههای نیمه ساختاریافته و تحلیل محتوای آنها گردآوری شده است. در فرآیند تجزیه و تحلیل دادهها نیز ابتدا کدگذاری و سپس طبقه بندی و رتبه بندی تم ها انجام گرفته است. نتایج حاصل از تحلیل مصاحبه ها نشان می دهد که مهم ترین ویژگیهای معماری سنتی بومی شامل طراحی متناسب با اقلیم و محیط طبیعی استفاده از مصالح بومی و تجدیدپذیر ایجاد فضاهای سبز و حیاط مرکزی بهبود آسایش حرارتی و بصری با حداقل مصرف انرژی و هزینه، ادغام فناوری های نوین با اصول معماری سنتی و حفظ هویت و فرهنگ محلی است. این ویژگیها میتوانند به عنوان راهکارهای عملی برای دستیابی به معماری پایدار مورد استفاده قرار گیرند. با این حال موانعی همچون کمبود آگاهی عمومی مقاومت در برابر تغییر و چالش های قانونی و مالی نیز در مسیر بازگرداندن این الگوها به چرخه معماری معاصر وجود دارد. بازشناسی و احیای الگوهای معماری سنتی بومی می تواند راهکاری موثر برای دستیابی به معماری پایدار و حفظ هویت فرهنگی هر منطقه باشد. این امر مستلزم شناسایی و مستندسازی دقیق این الگوها ارزیابی میزان انطباق آنها با نیازهای امروزی ادغام فناوریهای نوین با اصول معماری سنتی و ارتقای آگاهی عمومی و ایجاد حمایتهای قانونی و مالی است. در نهایت توجه به حفظ هویت فرهنگی و ارزش های بومی در طراحیهای معاصر نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. اجرای این راهبردها میتواند به طور موثری در جهت دستیابی به معماری پایدار و حفظ میراث فرهنگی هر منطقه کمک کند.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی بومی ، معماری پایدار ، الگوهای معماری ، هویت فرهنگی ، طراحی معاصر