بررسی رابطه اضطراب با استحکام روانی جوانان شهر اصفهان سال ۱۴۰۴

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه میان اضطراب و استحکام روانی در میان جوانان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ است. اضطراب یکی از شایع ترین اختلالات روانی در سنین جوانی است که می تواند بر جنبه های مختلف زندگی فرد تاثیر منفی بگذارد. در مقابل استحکام روانی به عنوان یک ویژگی مثبت روانشناختی توانایی مقابله موثر با فشارها و چالش های زندگی را افزایش می دهد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-همبستگی و با استفاده از ابزارهای استاندارد شامل پرسشنامه اضطراب بک و پرسشنامه استحکام روانی کلاف (۲۰۰۲) انجام شد. جامعه آماری این تحقیق جوانان ساکن شهر اصفهان بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، نمونه ای متشکل از ۱ نفر انتخاب شد. داده های جمع آوری شده با آزمون همبستگی پیرسون تحلیل گردید. نتایج نشان داد که بین اضطراب و استحکام روانی رابطه منفی و معناداری وجود دارد، به این معنا که جوانانی که دارای سطح بالاتری از استحکام روانی بودند، اضطراب کمتری را تجربه می کردند. همچنین بین اضطراب و مولفه های استحکام روانی شامل تعهد، کنترل زندگی، کنترل هیجانی، اعتماد به خود و اعتماد بین فردی نیز روابط منفی و معناداری مشاهده شد. این یافته ها نشان می دهد که تقویت استحکام روانی می تواند راهبرد موثری برای کاهش اضطراب در میان جوانان باشد. بر این اساس پیشنهاد می شود نهادهای آموزشی، مشاوره ای و سلامت روان با طراحی برنامه هایی در راستای افزایش تاب آوری و توان روانی جوانان به ارتقا سلامت روانی جامعه کمک نمایند.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، استحکام روانی ، جوانان ، اصفهان