اثر بخشی خانواده درمانی ساختاری بر بهزیستی فضیلت گرا در خانواده های دچار نارضایتی زناشویی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی خانواده درمانی ساختاری مینوچین بر بهزیستی فضیلت گرا در زوجین دارای نارضایتی زناشویی بوده است. پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه مورد مطالعه را خانواده هایی تشکیل داد که نارضایتی زناشویی داشته و به مراکز مشاوره خانواده در شهر اصفهان در سه ماهه اول سال ۱۴۰۴ مراجعه کرده بودند که از بین آنها تعداد ۳۰ نفر از خانواده های واجد ملاکهای ورود به پژوهش به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه گمارده شدند. ابزار پژوهش مشتمل بر پرسشنامه های رضایت زناشویی انریچ (۱۹۹۸) و پرسشنامه بهزیستی فضیلت گرا موسوی و دهشیری (۱۳۹۸) بوده و پایایی پرسشنامه ها نیز مورد تایید قرار گرفته است. تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده در دو بخش آماری توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزار آماری ۲۳ Spss انجام گردیده است. نتایج آزمون کوواریانس نشان داد میان آزمودنی های دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون از نظر بهزیستی فضیلت گرا به طور کلی و مولفه های چهارگانه آن (۰/۰۱>p) تفاوت معنادار وجود دارد. با عنایت به یافته های این پژوهش می توان از خانواده درمانی ساختاری مینوچین برای بهبود بهزیستی فضیلت گرا استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

خانواده درمانی ساختاری ، بهزیستی فضیلت گرا ، نارضایتی زناشویی ، شهر اصفهان