تحلیل ابعاد نقشهای میانجی گر خودپنداره های تحصیلی در روند یادگیری

این پژوهش به تحلیل نقش میانجی خود پنداره تحصیلی در فرایند یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان میپردازد. بر اساس مرور منظم منابع علمی، معتبر خودپنداره تحصیلی به عنوان مجموعه باورها و ارزیابیهای فرد نسبت به توانمندیهای تحصیلی، میانجی موثر میان انگیزش و عملکرد تحصیلی شناخته شد. یافتههای پژوهش چنین تفسیر میشوند که خودپنداره تحصیلی به عنوان مجموعه ای از باورها، احساسات و ارزیابیهای فرد نسبت به تواناییها و عملکرد خود در حوزه تحصیلی شناخته میشود و نقش اساسی در جهت دهی به رفتارهای یادگیری دارد. این مفهوم شامل ابعاد شناختی، هیجانی و رفتاری است که انگیزه و اهداف تحصیلی دانش آموزان را شکل میدهد و بر تنظیم هیجانات مرتبط با فرایند یادگیری تاثیرگذار است. خودپنداره تحصیلی به عنوان میانجی اصلی میان انگیزش و عملکرد تحصیلی عمل میکند؛ بدین معنا که باورهای مثبت نسبت به توانمندیهای فردی باعث افزایش تعهد، تلاش مستمر و پایداری در یادگیری میشود و بهبود کیفیت عملکرد تحصیلی را به همراه دارد. همچنین این متغیر با ارتقاء توانمندیهای تنظیم شناختی و هیجانی به دانش آموزان کمک میکند تا اضطراب و استرس تحصیلی را بهتر مدیریت کرده و استراتژیهای موثری برای مواجهه با چالشها به کار گیرند. نتایج نشان میدهد که خود پنداره مثبت با تقویت تنظیم شناختی هیجانی، کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش تاب آوری روانی نقش کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی ایفا میکند. همچنین این متغیر تحت تاثیر عوامل محیطی نظیر سبکهای رهبری آموزشی و حمایتهای خانوادگی قرار دارد. یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات هدفمند برای تقویت خودپنداره تحصیلی تاکید دارند تا عدالت و کیفیت آموزشی ارتقاء یابد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ، تحصیلی انگیزش ، یادگیری عملکرد ، تحصیلی تنظیم هیجانی میانجی گری ، تاب آوری روانی