ساختن هویت در عصر دیجیتال نقش آموزش و پرورش در شکل دهی شخصیت آنلاین دانش آموزان

این مقاله به بررسی آمادگی نظام آموزشی ایران برای مواجهه با تغییرات اقلیمی و بلایای محیطی و تاثیر آن بر فرآیند یادگیری پرداخته است. هدف پژوهش بررسی میزان آمادگی مدارس در برابر بحرانهای اقلیمی مانند سیل، خشکسالی، طوفان، آلودگی هوا و تغییرات دمایی است و همچنین به ارزیابی نقش آموزش و توانمندسازی معلمان در این زمینه می پردازد. پژوهش به روش ترکیبی (کمی و کیفی) با استفاده از داده های میدانی حاصل از پرسشنامه، مصاحبه با معلمان و مدیران و تحلیل اسناد درسی انجام شده است. در بخش کمی تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری و در بخش کیفی با روش تحلیل مضمون صورت گرفته است. یافته ها نشان دادند که اکثر مدارس ایران به ویژه در مناطق آسیب پذیر، فاقد زیرساخت های مناسب برای مواجهه با بحران ها هستند و آموزش های اقلیمی در برنامه درسی مدارس به صورت پراکنده و غیراصولی گنجانده شده است. همچنین سطح آگاهی معلمان از تغییرات اقلیمی و مدیریت بحران به شدت پایین است و آموزش های ضمن خدمت به صورت سازمان یافته در این حوزه ارائه نمی شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که برای ارتقاء تاب آوری نظام آموزشی در برابر بحران های محیطی نیاز به تدوین برنامه درسی اقلیمی، تقویت زیرساخت ها و ارائه آموزش های تخصصی به معلمان ضروری است.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، بحرانهای محیطی ، تاب آوری آموزشی ، نظام آموزشی ، برنامه درسی اقلیمی ، آموزش معلمان ، امنیت آنلاین ، مدیریت بحران ، زیرساخت های آموزشی ، توانمندسازی معلمان