مروری بر تاثیر سبکهای دلبستگی بر همدلی دانش آموزان ابتدایی

همدلی به عنوان یکی از مهمترین مهارتهای اجتماعی نقشی اساسی در شکل گیری روابط بین فردی سالم، کاهش تعارضات و ارتقای عملکرد تحصیلی ایفا می کند. بر اساس نظریه دلبستگی بولبی، کیفیت روابط اولیه کودک با مراقبان اصلی زمینه ساز رشد هیجانی و اجتماعی اوست. در همین راستا هدف پژوهش حاضر مروری بر تاثیر سبکهای دلبستگی بر همدلی دانش آموزان ابتدایی است. این پژوهش با روش مرور روایتی انجام شد. مرور پژوهش های داخلی و خارجی نشان داد که سبک دلبستگی ایمن با همدلی شناختی و عاطفی رابطه مثبت و معناداری دارد، در حالی که سبکهای دلبستگی ناایمن اضطرابی، اجتنابی و آشفته با سطوح پایینتر همدلی مرتبط اند. همچنین تنظیم هیجان به عنوان متغیری واسطه ای می تواند نقش مهمی در تبیین این ارتباط ایفا کند. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که تقویت دلبستگی ایمن در خانواده و مدرسه می تواند زمینه ساز رشد همدلی و ارتقای مهارتهای اجتماعی در کودکان دبستانی باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود مداخلات آموزشی و تربیتی با تاکید بر ایجاد پیوندهای عاطفی ایمن و آموزش مهارتهای اجتماعی طراحی و اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

سبکهای دلبستگی ، همدلی ، تنظیم هیجان ، روابط اجتماعی