تاثیر آموزش مهارتهای بهداشت شخصی بر قطع زنجیره انتقال بیماریهای واگیردار در مدارس

مدارس به عنوان یکی از مهمترین محیطهای اجتماعی و آموزشی نقشی اساسی در شکل گیری رفتارهای فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا میکنند. در چنین فضایی تجمع دانش آموزان در کلاسها و استفاده مشترک از امکانات زمینه های مناسب برای انتقال سریع بیماریهای واگیردار فراهم می سازد. آموزش مهارتهای بهداشت شخصی می تواند راهکاری کم هزینه و در عین حال اثربخش برای کاهش این خطر باشد. هدف این پژوهش تبیین اهمیت و نقش آموزش های بهداشتی در کاهش سرعت انتقال بیماری ها و بررسی ظرفیت مدارس برای نهادینه سازی عادات صحیح است. بر اساس مرور مبانی نظری و شواهد تجربی مشخص شد که آموزش بهداشت فردی صرفا به انتقال دانش محدود نمی شود بلکه با تمرین، عملی ایجاد نگرش مثبت الگوسازی توسط معلمان و همسالان و مشارکت خانواده ها، به تغییر پایدار رفتارها منجر خواهد شد. یافته ها نشان می دهد که ادغام آموزش بهداشت در جریان طبیعی فعالیت های مدرسه، بهره گیری از روش های خلاقانه مانند بازی، نمایش و فعالیت های گروهی و استفاده از امکانات ساده، موجود از جمله موثرترین راهبردها برای کاهش بیماری های شایع در مدارس هستند. همچنین این آموزش ها علاوه بر اثرات جسمی، پیامدهای اجتماعی و روانی مثبتی مانند تقویت مسئولیت پذیری، فردی، ایجاد حس احترام متقابل و ارتقای فرهنگ جمعی سلامت به همراه دارند. در نتیجه، آموزش مهارتهای بهداشت شخصی باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های آموزشی مدارس ایران در نظر گرفته شود تا نه تنها چرخه انتقال بیماری ها کنترل گردد بلکه محیطی امن، تر، شاداب تر و کارآمدتر برای یادگیری فراهم شود.

کلیدواژه ها:

بهداشت شخصی ، مدارس ، بیماریهای واگیردار ، آموزش سلامت ، رفتار پیشگیرانه ، فرهنگ بهداشتی ، مسئولیت پذیری اجتماعی