تبیین عوامل موثر بر زیست پذیری اجتماعی بافت های فرسوده در شهرهای ایرانی- اسلامی (مورد پژوهی: منطقه ۱۲ تهران)

امروزه، شهرها مکان اصلی کار و زندگی بخش عمده بشر شده اند، به طوری که بیش از ۵۰% از جمعیت ۷ میلیارد نفری جهان در شهرها زندگی می کنند. از این رو، توجه به کیفیت زندگی، شرایط، امکانات و نیازهای ساکنان شهرها، مسئله ای حیاتی است. نظر به مشکلات متعدد شهرها، رویکردهای مختلفی برای ارتقاء و بهبود شرایط زندگی در آنها پیشنهاد و مطرح شده است که زیست پذیری شهری یکی از آنها است. امروزه زیست پذیری در بیشتر کشورهای توسعه یافته به عنوان یک اصل راهنما در چارچوب گفت مان پایداری در سیاست گذاری ها و برنامه ریزی شهری گسترش پیدا کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین عوامل موثر بر زیست پذیری اجتماعی بافت های فرسوده در شهرهای ایرانی- اسلامی تدوین شد. مطالعه حاضر ازنظر هدف، کاربردی و ازنظر روش توصیفی است. جامعه آماری پژوهش را ساکنان منطقه ۱۲ شهر تهران تشکیل می داد، حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۷۳ نفر برآورد گردید. روایی ابزار تحقیق با استفاده از مدل تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شده است. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSSو SMART PLS با روش آمار توصیفی و مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. یافته ها نشان داد که مشارکت، امنیت اجتماعی، همبستگی و تعاملات اجتماعی و تعلق مکانی بر زیست پذیری اجتماعی تاثیر مثبت و معناداری دارد. از بین متغیرهایی مورد بررسی متغیر تعلق مکانی با ضریب مسیر ۲۵۸/۰ دارای بیشترین تاثیر بر زیست پذیری اجتماعی بود.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری ، زیست پذیری اجتماعی ، تعلق مکانی ، بافت فرسوده ، منطقه ۱۲ تهران