حکمرانی در شرایط بی اعتمادی عمومی: از قانون مداری تا اقناع روانی

در دهه های اخیر، افزایش بی اعتمادی عمومی نسبت به نهادهای حاکمیتی به یکی از چالش های اصلی حکمرانی در جوامع مختلف، به ویژه در کشورهای در حال گذار تبدیل شده است. کاهش مشارکت سیاسی، رشد بی تفاوتی اجتماعی و مقاومت پنهان یا آشکار در برابر سیاست های عمومی، از نشانه های این بی اعتمادی است. در چنین فضایی، اتکای صرف به قانون مداری و اجبار اجرایی، کارایی پیشین خود را از دست می دهد. این مقاله با بهره گیری از نظریه های مشروعیت، سرمایه اجتماعی و روان شناسی اقناع، تلاش می کند تا به مفهوم «حکمرانی اقناعی» به مثابه راهبردی نرم برای مواجهه با بحران مشروعیت و بازسازی رابطه دولت ملت بپردازد. مقاله با روش توصیفی تحلیلی، به بررسی تجربه های تطبیقی و طراحی چارچوبی مفهومی برای حکمرانی نرم در ایران می پردازد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، اعتماد عمومی ، اقناع روانی ، مشروعیت ، سرمایه اجتماعی ، سیاست گذاری نرم