هوش مصنوعی و شخصی سازی یادگیری در مدارس ابتدایی

پژوهش حاضر به بررسی نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی نظام یادگیری در مقطع ابتدایی می پردازد. با اتکا به روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع معتبر، یافته ها نشان می دهد که فناوری های هوش مصنوعی از طریق چهار مکانیسم اصلی قادر به تحول نظام آموزشی هستند: (۱) سیستم های ارزشیابی تطبیقی، (۲) الگوریتم های تولید محتوای هوشمند، (۳) دستیاران آموزشی مجازی، و (۴) محیط های یادگیری تعاملی و گیمیفای شده. مطالعات تجربی موید آن است که کاربست این فناوری ها منجر به بهبود ۲۳ تا ۴۰ درصدی شاخص های یادگیری، افزایش ۳۵ درصدی مشارکت تحصیلی و کاهش ۲۸ درصدی نابرابری آموزشی می شود. با این وجود، چالش های ساختاری شامل محدودیت های زیرساختی (در ۶۲ درصد مدارس کشورهای در حال توسعه)، ملاحظات اخلاقی (به ویژه در حریم خصوصی داده ها) و مقاومت فرهنگی در برابر تغییر (با میانگین ۴۱ درصد در بین معلمان سنتی) به عنوان موانع اصلی شناسایی شده اند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تحقق کامل پتانسیل هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی مستلزم تحقق سه شرط اساسی است: (الف) توسعه زیرساخت های فنی-تحلیلی، (ب) طراحی چارچوب های اخلاقی و حقوقی جامع، و (ج) بازمهندسی برنامه های تربیت معلم. این مطالعه پیشنهاد می کند که تلفیق هوشمندانه فناوری های پیشرفته با رویکردهای انسان محور می تواند پارادایم جدیدی در آموزش ابتدایی ایجاد نماید.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، یادگیری شخصی شده ، آموزش ابتدایی ، فناوری های یادگیری ، تحول آموزشی