بررسی تاثیر رویکردهای مشاوره فردی و گروهی بر کاهش اضطراب جدایی در دانش آموزان سال های اول ابتدایی

این مقاله به بررسی تاثیر رویکردهای مشاوره فردی و گروهی بر کاهش اضطراب جدایی در دانش آموزان سال های اول ابتدایی می پردازد. اضطراب جدایی به عنوان یک چالش رایج در این سنین، می تواند پیامدهای منفی جدی بر حضور در مدرسه، عملکرد تحصیلی و سازگاری اجتماعی کودکان داشته باشد، بنابراین، یافتن مداخلات موثر از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل و مقایسه اثربخشی این دو رویکرد مشاوره ای با اتکا به شواهد علمی موجود است. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که هر دو روش مشاوره فردی و گروهی قادر به کاهش علائم اضطراب جدایی در کودکان هستند. مشاوره فردی با فراهم آوردن محیطی اختصاصی و امن، امکان پرداختن عمیق تر به نیازهای خاص هر کودک را فراهم می آورد و مشاوره گروهی از طریق ایجاد فرصت های حمایت همسالان و یادگیری اجتماعی، می تواند به کودکان کمک کند تا احساس انزوا را کاهش داده و مهارت های مقابله ای خود را بهبود بخشند. اثربخشی هر رویکرد به عواملی مانند شدت اضطراب، حمایت خانواده و مهارت مشاور بستگی دارد. نتیجه گیری می شود که انتخاب رویکرد مناسب باید بر اساس ارزیابی دقیق نیازهای فردی دانش آموز و شرایط خاص محیط مدرسه صورت گیرد، و تلفیق عناصر موثر از هر دو رویکرد می تواند به نتایج بهتری در مدیریت این اختلال منجر شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، مشاوره فردی ، مشاوره گروهی ، آموزش ابتدایی ، دانش آموزان