نقش هوش هیجانی دیجیتال در پرورش مهارت های یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان

در دهه های اخیر، با گسترش آموزش های آنلاین و ابزارهای دیجیتال در نظام های تربیتی، توجه به ابعاد روان شناختی یادگیری از جمله هوش هیجانی در بستر مجازی اهمیت ویژه ای یافته است. این پژوهش با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی دیجیتال و مهارت های یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان دوره متوسطه در محیط های آموزش الکترونیکی انجام شد. در این مطالعه توصیفی–همبستگی، داده های ۳۰۰ دانش آموز با استفاده از پرسشنامه های معتبر هوش هیجانی دیجیتال (Zhang & Leung, ۲۰۲۰) و یادگیری خودتنظیمی (Zimmerman, ۲۰۰۲) جمع آوری شد. تحلیل های آماری شامل آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی در نرم افزار SPSS ۲۶ نشان داد که هر سه بعد هوش هیجانی دیجیتال—خودآگاهی دیجیتال، تنظیم هیجان دیجیتال و همدلی دیجیتال—ارتباط مثبت و معناداری با یادگیری خودتنظیمی دارند (p < ۰.۰۱). ابعاد خودآگاهی و تنظیم هیجان بیشترین سهم را در تبیین واریانس یادگیری خودتنظیمی داشتند (β = ۰.۴۲ و β = ۰.۳۷ به ترتیب). این نتایج نشان می دهد که تقویت مهارت های هیجانی در فضای مجازی می تواند بسترساز بهبود فرایندهای خودتنظیمی یادگیری باشد. یافته های پژوهش پیشنهاد می کند معلمان با طراحی کارگاه های آموزشی مدیریت احساسات دیجیتال و به کارگیری ژورنال های آنلاین هیجانی، مهارت های یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی دیجیتال ، یادگیری خودتنظیمی ، خودآگاهی دیجیتال ، تنظیم هیجان دیجیتال ، همدلی دیجیتال ، آموزش الکترونیکی