بهینه سازی سامانه های توسعه کم اثر (LID) در مدل سازی شهر اسفنجی (مطالعه موردی: منطقه ۲ تهران)

مطالعه حاضر با هدف طراحی و بهینه سازی یک مدل شهر اسفنجی در منطقه ای از تهران انجام شده است. با بهره گیری از رویکرد توسعه کم اثر (LID) و ابزارهای پیشرفته ای مانند مدل سازی هیدرولوژیکی SWMM و الگوریتم بهینه سازی NSGA-II، بهترین ترکیب و آرایش عناصر LID برای مدیریت موثر آب های سطحی انتخاب شده است. این مطالعه به طور خاص از پنج نوع عنصر LID شامل ترانشه گیاهی (VS)، سنگفرش نفوذپذیر (PP)، سقف های سبز (GR)، سلول ماند بیولوژیکی (BRC) و بشکه های باران (RB) در طراحی و بهینه سازی مدل استفاده کرده است. بر اساس شبیه سازی طرح شماره یک برای رویداد بارندگی با دوره بازگشت ده ساله، نرخ کاهش رواناب کل سیستم برای بارش های با دوره بازگشت ۵، ۱۰ و ۵۰ ساله به ترتیب ۳۱.۸٪، ۲۰.۷٪ و ۱۸.۵٪ محاسبه گردید. همچنین، نرخ کاهش جریان اوج برای این دوره های بازگشت به ترتیب ۲۰.۳٪، ۱۷.۸۵٪ و ۱۲.۶٪ به دست آمد. این نتایج حاکی از عملکرد مثبت سیستم های LID در کنترل رواناب و پیک جریان در منطقه مورد مطالعه است. با این حال، برای مقابله با رویدادهای بارندگی شدید و پیچیدگی های سیستم های شهری، نیاز به اتخاذ رویکردهای یکپارچه و ترکیبی از روش های مختلف احساس می شود. مدل ارائه شده در این مطالعه می تواند به عنوان یک الگو برای اجرای پروژه های مشابه در سایر مناطق شهری مورد استفاده قرار گیرد. در مجموع، این پژوهش نشان می دهد که رویکرد شهر اسفنجی و استفاده از عناصر LID می تواند به عنوان یک راهکار کارآمد و پایدار برای مدیریت آب های سطحی در مناطق شهری، به ویژه در شرایط تغییرات اقلیمی شدید، مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، راهکارهای مبتنی بر طبیعت ، شهرهای پایدار ، هیدرولوژی شهری