کاهش استرس در کودکان اوتیسم با تاثیر طراحی محیط های درمانی بر اساس اصول روان شناسی محیطی

توجه به ویژگی های روحی و جسمی کودکان اوتیسم و الگوهای رفتاری آنها در طراحی محیطهای درمانی و عوامل کالبدی موجود، میتواند باعث کاهش استرس شود و به افزایش کیفیت درمان این کودکان کمک کند از این رو طراحی فضاهای درمانی کودکان اوتیسم با توجه به نیازهای ویژه آنان و مولفههای روانشناسی محیط از اهمیتی ویژه برخوردار است. آنچه که این مقاله به آن پرداخته بررسی جنبههای مختلف مولفههای ابعادی موثر در فضاهای درمانی و تاثیر آنها بر کاهش استرس کودکان است و این پژوهش از نوع کاربردی است و در آن از روش تحلیلی و توصیفی استفاده شده است و دارای محتوای کیفی و کمی است ، در این روش از شیوه ی پیمایشی و طرح پرسشنامه و وارد کردن اطلاعات بدست آمده در نرم افزار SPSS و تحلیل یافته های آن استفاده شده است و همچنین از شیوهی توصیفی استفاده شده که با روش کتابخانه ای به شناخت و بررسی مولفههای ابعادی موثر بر کاهش استرس کودکان اوتیسم پرداخته شده است و طبق مطالعات انجام شده نشان میدهد که معماری محیط که خود دارای چهار بعد عناصر کالبدی عناصر محیطی و نظافت و آراستگی محیط است بر سه حیطه ی سلامت روانشناختی، فیزیولوژی و کالبدی انسان موثر است. رابطه هر کدام از ابعاد معماری با کیفیت سلامتی و درمان متفاوت است بنابراین با توجه به بررسیهای انجام شده در این مقاله پیش بینی میشود که توجه به مولفه های ابعادی در فضاهای درمانی کودکان اوتیسم میتواند در کاهش استرس و تسریع بهبودی آنها موثر باشد.

کلیدواژه ها:

استرس اوتیسم ، طراحی محیطی