مسئولیت اجتماعی نسبت به نسل آینده در بهره برداری از محیط زیست با تاکید بر آموزه های اسلام

این مقاله به بررسی مفهوم مسئولیت اجتماعی انسان در قبال نسلهای آینده در بهره برداری از محیط زیست و منابع طبیعی، با اتکا بر مبانی دین اسلام می پردازد. با توجه به بحران های فزاینده زیست محیطی و تخریب شتابان منابع، ضرورت نگاه فرانسل گرایانه و اخلاقی بیش از پیش احساس می شود. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع اسلامی (قرآن کریم، سنت معتبر و اندیشه های غربی در زمینه اخلاق محیط زیست و حقوق نسلهای آینده) به تبیین این مسئولیت می پردازد. یافته ها نشان می دهد آموزه های اسلام با محوریت مفاهیمی چون «خلافت الهی انسان»، «امانت داری»، «اعتدال»، نهی از اسراف و تبذیر»، «حفظ توازن» و «عدالت بین نسلی» بنیانهای مستحکم و جامعی برای تعهد انسان نسبت به حفظ محیط زیست برای آیندگان ارائه می دهد. چالش های عمده ای مانند کوتاه نگری، منفعت طلبی کوتاه مدت توسعه، ناپایداری، مصرف گرایی افراطی و ضعف حاکمیت قانون، مانع اصلی تحقق این مسئولیت هستند. مقاله نتیجه می گیرد که احیای این آموزه های اسلامی در سطح فردی، اجتماعی و حکومتی، راهکار اساسی برای تضمین حق آیندگان بر محیط زیستی سالم و منابع کافی است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت اجتماعی ، اخلاق ، محیط زیست ، آموزه های اسلامی ، عدالت بین نسلی ، توسعه پایدار