بررسی ارتباط ساختاری چاه پارسی-۵۱ با تاقدیس های پارسی و ماماتین با تلفیق داده های چینه شناسی و لرزه ای (فروافتادگی دزفول، جنوب غرب ایران)

عملیات حفاری چاه پارسی-۵۱ در تیرماه ۱۳۷۷ در دماغه شمال غربی میدان پارسی آغاز شد و پس از عبور از سازند آسماری بدلیل برخورد غیرمنتظره با زون گسلش که توسط نمک های سازند گچساران پر شده بود، در عمق ۲۳۴۲ متری متوقف گردید. هدف اصلی این پژوهش، تعیین ارتباط ساختاری این چاه با میادین پارسی و ماماتین است. برای دستیابی به این هدف، افق آسماری بر روی داده لرزه ای سه بعدی در نرم افزار پترل بازتفسیر شد و مقاطع عرضی و طولی بهمراه ستون سنگ شناسی و اطلاعات چینه ای چاه های اطراف مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج بیانگر آن هستند که تاقدیس ماماتین بواسطه گسل تراستی بر روی پارسی رانده شده و این هم پوشانی در دماغه شمال غربی پارسی و جنوب شرقی ماماتین، علت اصلی ابهام ساختمانی در موقعیت چاه مذکور می باشد. بنابراین محل واقعی چاه در محدوده ساختمانی ماماتین قرار دارد و انتساب اولیه آن به پارسی صحیح نبوده است. همچنین بازتفسیر داده ها آشکار کرد که زون گسلش با ضخامت حدود ۸۵ متر توسط نمک های عضو تبخیری کلهر پر شده و بعنوان عامل اصلی توقف حفاری بشمار می رود. از منظر چینه شناسی، نقش عضو تبخیری کلهر در قاعده آسماری به عنوان شاخصی کلیدی در تحلیل ارتباط ساختاری مطرح شد و هم زمانی آن با فعالیت گسل تراستی در آشکوب آکیتانین، شرایط پیچیده منطقه را توضیح می دهد. این پژوهش نشان می دهد که ادغام تفسیر لرزه ای و اطلاعات چینه ای ابزاری ضروری برای درک هندسه ساختاری و کاهش ریسک حفاری در میادین هیدروکربنی زاگرس است.

کلیدواژه ها:

ارتباط ساختاری ، تاقدیس پارسی ، تاقدیس ماماتین ، فروافتادگی دزفول