اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی و توانایی حل مساله دختران نوجوان

با توجه به اهمیت دوران نوجوانی به عنوان مرحله ای حساس در رشد روانی-اجتماعی و شکل گیری مهارت های شناختی و رفتاری، توانمندسازی نوجوانان در این دوره می تواند نقش موثری در پیشگیری از مشکلات تحصیلی و روان شناختی ایفا کند. بنابراین این پژوهش با هدف اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی و توانایی حل مسئله در میان دختران نوجوان انجام گرفت. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر ۱۲ تا ۱۸ ساله شهر شهرکرد در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵)، و پرسشنامه توانایی حل مسئله هپنر و پترسن (۱۹۸۲)، بودند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش مهارت های زندگی گلمن (۱۹۹۵) را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های زندگی موجب افزایش معنادار راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی و توانایی حل مسئله در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (۰۱/۰>P). بر این اساس، آموزش مهارت های زندگی به عنوان رویکردی پیشگیرانه و توانمندساز می تواند در ارتقای کارکردهای تحصیلی، شناختی و هیجانی دانش آموزان موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، راهبردهای خودتنظیمی انگیزشی ، توانایی حل مساله