تاثیر درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر خودکارآمدی مقابله ای و کانون توجه در دانش-آموزان دختر ۱۵-۱۶ ساله مبتلا به اضطراب اجتماعی

هدف از این پژوهش تعیین تاثیر درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی بر خودکارآمدی مقابله ای و کانون توجه در دانش آموزان دختر ۱۵-۱۶ ساله مبتلا به اضطراب اجتماعی بود. طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم ۱۵ تا ۱۶ ساله شهر برازجان بود که در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ به تحصیل اشتغال داشتند. پرسشنامه اضطراب اجتماعی (Connor et al., ۲۰۰۰) توسط دانش آموزان تکمیل گردید و ۴۰ دانش آموز که نمره اضطراب اجتماعی آنان بیش از آزمودنی های دیگر بود انتخاب و به طور تصادفی به گروه آزمایشی (۲۰ نفر) و گروه گواه (۲۰ نفر) گمارده شدند و پرسشنامه های کارآمدی مقابله ای (Chesney et al., ۲۰۰۶) و کانون توجه (Woody et al., ۱۹۹۷) را در پیش آزمون تکمیل کردند. گروه آزمایشی در ۸ جلسه ۷۰ دقیقه ای تحت درمان مبتنی بر کارآمدی هیجانی قرار گرفتند و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. پس از آخرین جلسه، پس آزمون اجرا شد و سپس یک ماه پس از اتمام جلسات نیز مجددا پیگیری از هر دو گروه گرفته شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر کارآمدی هیجان بر کانون توجه و خودکارآمدی مقابله ای دانش آموزان دختر دارای اضطراب اجتماعی تاثیر دارد (۰۰۰۱/۰p <) و می تواند هم در کاهش توجه متمرکز بر خود و افزایش توجه بیرونی و هم بر افزایش خودکارآمدی مقابله ای موثر باشد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر کارآمدی هیجان ، کانون توجه ، خودکارآمدی مقابله ای ، دانش آموزان دختر ۱۵-۱۶ سال ، اضطراب اجتماعی