تاثیر درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان مبتلابه نافرمانی مقابله ای دوره متوسطه دوم

هدف این پژوهش تاثیر درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان مبتلا به نافرمانی مقابله ای دوره متوسطه دوم بود. این پژوهش تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دختران مقطع متوسطه دوم شهرستان رامهرمز در سال تحصیلی ۹۸-۹۷ بودند. این آزمودنی ها به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای از بین دبیرستان های دخترانه شهرستان رامهرمز انتخاب شدند و تعداد نمونه مورد نیاز برای هر یک از گروه ها در حدود ۲۰ آزمودنی با مشکل اختلال نافرمانی مقابله ای (Hommersen, Murray, Ohana & Johnston, ۲۰۰۶)، و روش درمانی مبتنی بر شفقت به عنوان متغیر مستقل و متغیرهای سازگاری فردی و اجتماعی (Klark et al., ۱۹۵۳)، دشواری تنظیم هیجان (Gratz & Roemer, ۲۰۱۴) و اهمال کاری تحصیلی ((Solomon & Rothbloom, ۱۹۸۴ به عنوان متغیرهای وابسته در نظر گرفته شدند. آزمودنی ها در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت (۲۰۱۴) قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس تک متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بر متغیرهای سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمال کاری تحصیلی در دختران دارای اختلال نافرمانی مقابله ای تاثیر دارد (۰۰۱/۰ P<)و نتایج حاکی از اثر بخشی روش درمان مبتنی بر شفقت است (۰۵/۰ P<).

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، دشواری تنظیم هیجان ، سازگاری فردی و اجتماعی ، اهمال کاری تحصیلی ، دختران دارای اختلال نافرمانی مقابله ای