اثرگذاری حس تعلق به مکان مرکز نگهداری سالمندان برارتقاء کیفیت زندگی آنها برپایه مدل تلفیقی ونتگوت

جمعیت سالمندان در کشور ایران در حال افزایش است. بهبود کیفیت زندگی آن ها از طریق طرح هایی مانند«شهرهای دوستدار سالمندان» در حال پیگیری است. تغییر ساختار خانواده و افزایش تقاضا برای مراکز نگهداری سالمندان به چالش هایی در کیفیت زندگی این افراد منجر شده است. لذا حس تعلق به مکان، که شامل ابعاد عینی و ذهنی است، می تواند به بهبود وضعیت روانی وجسمانی سالمندان کمک کند. این پژوهش به بررسی تاثیر حس تعلق بر کیفیت زندگی سالمندان در مرکز نگهداری می پردازد. تحقیق به روش ترکیبی(کیفی وکمی) انجام شده است. در بخش کیفی،مطالعات کتابخانه ای و مصاحبه های شفاهی با سالمندان و در بخش کمی، پرسشنامه ای بر اساس طیف لیکرت طراحی و داده ها با نرم افزار SPSS تحلیل شده اند. همچنین، نظرات کارشناسان برای تطبیق مولفه ها با مدل تلفیقی ونتگوت جمع آوری شده است.یافته ها حاکی از آن است که مولفه حس تعلق به مکان در مرکز نگهداری سالمندان در دو بعد عینی و ذهنی بر کیفیت زندگی سالمندان تاثیرگذار می باشد. همچنین مولفه حس تعلق بعد عینی بر هنجارهای فرهنگی و پتانسیل های زندگی و مولفه حس تعلق بعد ذهنی بر شادی و مسرت،رضایت از زندگی و هدفمندی از دسته بندی مدل تلفیقی ونتگوت وابسته است. نتایج حاصل شده، به ترتیب تاثیرگذاری بیان می کند، که مولفه حس تعلق بعد عینی شامل:توجه به تامین فضایی،سازمان دهی فضایی،خوانایی،... ومولفه حس تعلق بعد ذهنی شامل: درنظرگرفتن حس همکاری، تداعی خاطرات،امنیت ذهنی،... بر کیفیت زندگی سالمندان برطبق مدل تلفیقی ونتگوت تاثیرگذار می باشد.

کلیدواژه ها:

حس تعلق ، کیفیت زندگی ، مرکز نگهداری سالمندان ، مدل تلفیقی ونتگوت