مدل سازی عددی کارایی برخی پارامترهای ژئوگرید در میزان کاهش نشست شالوده قرار گرفته بر روی خاک دانه ای

اعمال تسلیح می تواند به طور قابل ملاحظه ای نشست شالوده را کاهش دهد، اما یافتن طرحی اقتصادی برای این منظور نیاز به بررسی های دقیق عددی دارد. در پژوهش حاضر پایداری خاک دانه ای مسلح با ژئوگرید با استفاده از نرم افزار پلکسیس (PLAXIS)مورد تحلیل قرار گرفته و تاثیر عوامل تعداد لایه ژئوگرید، طول لایه ژئوگرید، عمق بهینه قرارگیری اولین لایه ژئوگرید زیر شالوده و سختی کششی ژئوگرید بر میزان نشست بررسی شده است. نتایج دلالت بر این دارد که عوامل فوق الذکر نقش برجسته ای در میزان نشست شالوده دارند. تحلیل ها نشان می دهد که با افزایش تعداد لایه و طول ژئوگرید از میزان نشست کاسته شده است. علاوه بر این، به طور کلی با افزایش مقدار سختی کششی ژئوگرید، میزان نشست به میزان زیادی کاهش یافته است. در بررسی عمق ناحیه تسلیح شده، مشخص شد که قرارگیری اولین لایه ژئوگرید بعد از عمق مشخصی (عمق بهینه) از زیر شالوده، باعث کاهش محسوسی در میزان نشست نمی شود. بر اساس خروجی مدل ها از نرم افزار PLAXIS، مقادیر بهینه تعداد لایه ژئوگرید، طول لایه ژئوگرید، عمق بهینه قرارگیری اولین لایه ژئوگرید زیر شالوده و سختی کششی لایه ژئوگرید برای به حداقل رساندن مقدار نشست ارائه شده است. این می تواند منجر به کاهش هزینه های اقتصادی طراحی و اجرایی شالوده شود. مطابق با نتایج، کم ترین مقدار نشست (۴۱ میلیمتر) برای حالتی بوده که ۵ لایه ژئوگرید در خاک استفاده شده است. بهینه ترین طول ژئوگرید و عمق برای قرارگیری اولین لایه ژئوگرید برای کاهش نشست خاک مسلح به ترتیب معادل با ۵/۲ و ۵/۰ برابر عرض شالوده است. همچنین کمترین مقدار نشست (۵/۸۰ میلیمتر) برای سختی کششی ژئوگرید ۴۵۰۰ کیلونیوتن بر متر حاصل شده است. در پایان صحت نتایج، بر اساس مدل سازی داده های واقعی منتشر شده توسط لاویزا و همکاران (۲۰۱۰) بررسی شده است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی عددی ، ژئوگرید ، خاک مسلح ، نشست شالوده ، PLAXIS