خودشناسی و نسبت آن با توحید افعالی در تفکر عرفانی علامه طباطبایی

این مقاله به بررسی خودشناسی و ارتباط آن با توحید افعالی در اندیشه عرفانی علامه طباطبایی می پردازد. خودشناسی به عنوان یک فرآیند درونی، به فرد کمک می کند تا شناخت عمیق تری از وجود خود و جایگاهش در نظام هستی پیدا کند. رویکرد تحلیلی توصیفی از دیدگاه های فلسفی و عرفانی علامه طباطبایی در مورد توحید افعالی، نشان می دهد که او تمام افعال را نشانه ی از اراده و قدرت الهی می داند. خودشناسی به عنوان مقدمه ای برای درک توحید افعالی عمل می کند و شناخت انسان از خود، به درک عمیق تری از ارتباطش با خداوند و جهان هستی منجر می شود. فطری بودن معنویت به شکوفایی ملکوت انسان در مسیر توحید افعالی کمک می کند و با پیمودن مراحل معنوی، انسان متوجه می شود که همه چیز تحت مالکیت مطلق باری تعالی قرار دارد و در نتیجه به توحید افعالی ایمان می آورد.

کلیدواژه ها:

خودشناسی ، توحید افعالی ، عرفان ، علامه طباطبایی ، انسان و خدا