رابطه عقل و دین از دیدگاه علامه محمد تقی جعفری (ره)

بحث رابطه ی عقل و دین از مسائل بنیادین و چالش برانگیز است که پیشینه ای دیرینه دارد. این مسئله در طول تاریخ، متناسب با تحولات فکری و فرهنگی، جلوه های گوناگونی یافته و در فلسفه ی اسلامی نیز جایگاهی ویژه و پررنگ داشته است. می توان گفت در فلسفه اسلامی به خصوص نوع صدرایی آن، مسئله نزاع عقل و دین کاملا حل شده تلقی می گردد. علامه محمد تقی جعفری این فیلسوف نو اندیش با نگرش و تفکر جامع و منسجم، هم بر مبنای  تفسیر و برداشت متون دینی یعنی قرآن و سنت که اهمیت ویژه به عقل و تفکر می دهند، و هم بر مبنای براهین عقلی، نه تنها میان عقل و دین تعارضی نمی بیند بلکه این دو را کاملا متحد و مساعد همدیگر می داند.از نظر ایشان عقلی که بتواند هم پای دین قرار گیرد، عقل سلیم فطری است نه عقل جزئی نظری معمول که دچار لغزش­ها و محدودیتهای فروان است. وی معتقد است اصول حکمت جاویدان و اصول کلی دین یکی است. ایشان با طرح نظریه حیات معقول که متشکل از عقل­وخرد و حیات معنوی طیبه است، عقل و دین را دو عنصر اساسی سعادت بخش بشری می داند.

کلیدواژه ها:

عقل ، دین ، فلسفه ، علامه جعفری ، حیات معقول