خود شکنی و خدا شدگی

این مقاله به مقایسه نگاه آناندا کومار اسوامی و مولانا جلال الدین محمد بلخی به رقص، به عنوان یک ابزار معنوی و فلسفی در آیین هندو و عرفان اسلامی می پردازد. کومار اسوامی با تاکید بر فلسفه سنت گرایانه هندی، رقص شیوا را به عنوان تجلی وحدت الهی و تجسمی از اصول متافیزیکی و کیهانی معرفی می کند. از نظر او، رقص شیوا نمادی از توازن کیهانی دهرما و کارما است و به عنوان وسیله ای برای تجربه و اتحاد با حقیقت مطلق در آیین هندو عمل می کند. در مقابل، مولانا رقص سماع را به عنوان ابزاری برای رهایی از نفس و دستیابی به وحدت الهی می بیند. سماع در اندیشه مولانا فرایندی است که در آن رقصنده از خود بی خود شده و به حقیقت معنوی و باطن امور می رسد. هر دو متفکر رقص را نه تنها به عنوان یک عمل فیزیکی، بلکه به عنوان یک تجربه عمیق معنوی و نمادی از جستجوی حقیقت و وحدت الهی می نگرند. این مقاله با بهره گیری از روش تحلیل محتوای متن و مقایسه تطبیقی به بررسی تفاوت ها و تشابه های این دو رویکرد می پردازد و نشان می دهد که چگونه هر یک از این دو شخصیت برجسته رقص را به عنوان وسیله ای برای تجربه و درک حقیقت الهی تفسیر می کنند.

کلیدواژه ها:

کومار ، اسوامی ، مولانا ، رقص شیوا ، رقص سماع