کاهش اضطراب وجودی در مددجویان مرور سیستماتیک اثر بخشی مداخلات میان رشته ای مبتنی بر روانشناسی اگزیستانسیال و مددکاری اجتماعی

اضطراب وجودی به عنوان دغدغه ای عمیق درباره مفاهیم بنیادین، هستی جمعیتهای آسیب پذیر مانند مددجویان را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد. این مرور سیستماتیک با هدف بررسی اثر بخشی مداخلات تلفیقی مبتنی بر روانشناسی اگزیستانسیال و مددکاری اجتماعی در کاهش اضطراب وجودی در مددجویان انجام شد. با استفاده از پروتکل PRISMA، جستجوی جامعی در پایگاههای اطلاعاتی بین المللی و داخلی انجام و ۲۴ مطالعه واجد شرایط مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که مداخلات تلفیقی تاثیر معناداری بر کاهش علائم اضطراب وجودی داشته اند. چهار درونمایه اصلی در اثر بخشی این مداخلات شناسایی شد: بازسازی معنایی، تقویت عاملیت و اختیار، کاهش انزوای اگزیستانسیال و پذیرش مسئولیت. مداخلات گروهی با تلفیق تکنیکهای معنادرمانی و خدمات حمایت اجتماعی عملی بیشترین اثربخشی را نشان دادند. به رغم چالشهایی مانند ناهمگونی روش شناختی میتوان نتیجه گرفت که رویکرد تلفیقی بین رشته ای پارادایم نوین و موثری برای کاهش اضطراب وجودی و ارتقای کیفیت زندگی مددجویان ارائه میدهد. این یافته ها بر ضرورت بازنگری در سیاست گذاری های مرسوم حمایتی و توجه همزمان به ابعاد معنایی و عینی رنج تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، وجودی ، مداخلات تلفیقی ، روانشناسی اگزیستانسیال ، مددکاری اجتماعی ، مددجویان