بررسی عوامل موثر بر تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودکارآمدی در یادگیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین عوامل تاثیرگذار بر تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودکارآمدی در فرآیند یادگیری دانش آموزان انجام شده است. در نظام آموزشی کنونی، توانایی دانش آموزان در هدایت و مدیریت یادگیری خود (خودتنظیمی) و باور به قابلیت هایشان برای موفقیت (خودکارآمدی) اهمیت فزاینده ای یافته است. این دو مهارت نه تنها مستقیما بر عملکرد تحصیلی تاثیر می گذارند، بلکه زیربنای یادگیری مادام العمر و رشد شخصی را نیز شکل می دهند. در این مطالعه، به تحلیل عوامل متعددی پرداخته شده است که می توانند در توسعه این مهارت ها نقش آفرین باشند. این عوامل شامل ابعاد فردی-روان شناختی (مانند ویژگی های شخصیتی و سبک های انگیزشی دانش آموز)، ابعاد آموزشی-محیطی (همچون روش های تدریس فعال معلمان، بازخوردهای موثر، و برنامه های درسی) و عوامل خانوادگی (نظیر تاکیدات والدین و سبک های فرزندپروری) است. مکانیزم هایی که از طریق آن ها هر یک از این عوامل می توانند بر توانایی دانش آموزان در برنامه ریزی، نظارت بر یادگیری، مدیریت هیجانات، و افزایش باور به توانمندی هایشان در مواجهه با چالش های تحصیلی اثر بگذارند، مورد کاوش قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که تقویت مهارت های خودتنظیمی و خودکارآمدی، نیازمند رویکردی چندوجهی و هماهنگ بین خانه و مدرسه است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، خودکارآمدی ، یادگیری