نقش مدیریت شهری در ایجاد فضای دوستدار کودک در مراکز فرهنگی شهر با رویکرد آموزش در فضاهای انعطاف پذیر

فضاهای شهری بخش عمده ای از زندگی روزمره شهروندان را به خود اختصاص می دهند. تجارب طراحی و برنامه ریزی فضاهای شهری نشان داده است که این فضاها در پاسخگویی به نیاز کودکان به عنوان حساس ترین و مهم ترین قشر جامعه، ناکارآمد بوده اند و برنامه ریزی ها بیشتر بر اساس خواست و نیاز بزرگسالان انجام می گیرد. متاسفانه در جهان امروز مبانی فرهنگی در کشورهای در حال توسعه دستخوش تغییرات جدی در عرصه ی این جوامع است که انقراض سریع آداب فرهنگی و پذیرش و شیوع آداب جدید غیر بومی از آثار این تغییرات می باشد. با توجه به اینکه زنان همراه مردان در چرخه ی اقتصاد و کار سهیم بوده و بنابراین کودک دیگر همواره در خانه رشد نمی کند. بنابراین وجود فضاهای جانبی برای رشد کودک و پرورش او به صورت امری اجتناب ناپذیر در جامعه درآمده است. از طرف دیگر تکامل شیوه زندگی نیازهای برآمده از بزرگ شدن شهرها را به بار آورده است. ۷۰٪ کودکان که در یک فضای شهری زندگی می کنند، در چنین فضایی پرورش آنها اجبارا مشروط شده است. روز به روز با گستردگی شهرها به تعداد مناطق ممنوع افزوده می شود و در نتیجه جای لازم برای کشف فضای کودک و به تبع آن دنیای او کم تر و کم تر می شود. کودک امروز، از همان اوان کودکی با مفاهیم گسترده جهانی چون مسابقه جهانی نقاشی المپیادهای جهان علوم و ورزشها آشنا می شود. برای این کودک کامپیوتر و اینترنت و بازیهای کامپیوتری پدیده ای عادی است بنابراین می توان گفت نیاز کودک دیگر نمی تواند محدود به وسایل بازی خانگی باشد.

کلیدواژه ها:

فضای شهروندی ، فضای فرهنگی ، مدیریت شهری ، کودک ، آموزش