بررسی تطبیقی دیدگاه علامه طباطبایی و ابن عاشور در معناشناسی آیه ۳۵ سوره نور

آیه ۳۵ سوره نور از مهمترین آیات قرآن است که در تفسیر آن مفسران شیعه و اهل سنت نظرات مختلفی ارائه داده اند. این مقاله به مطالعه تطبیقی تفسیر آیه نور از نظر علامه طباطبایی در المیزان و ابن عاشور در التحریر والتنویر پرداخته است. در این پژوهش، اشتراکات و افتراقات دیدگاه های این دو مفسر در خصوص مفهوم "نور" مورد تحلیل قرار گرفته است. اشتراکات اصلی این دو مفسر در این است که هر دو به طور کلی نور را به عنوان هدایت الهی و نشانه ای از حضور و ظهور خداوند در عالم هستی تفسیر می کنند. علاوه بر این هر دو مفسر بر این باورند که نور در این آیه به طور خاص به جنبه های معرفتی و ایمانی مرتبط با هدایت افراد تعلق دارد اما در افتراقات علامه طباطبایی نور را تنها به نور ایمان و معرفت خاص مومنان کند، در حالی که ابن عاشور دیدگاه وسیع تری دارد و "نور" را به معانی مختلفی مانند برهان علمی، کمال نفسانی و مشاهده عوالم نورانی نیز تفسیر می کند. همچنین علامه طباطبایی در تفسیر آیه به نور خاص برای مومنان اشاره دارد، در حالی که ابن عاشور مفهوم "نور" را به طور عام و شامل همه موجودات می داند. این مقاله با تحلیل این اشتراکات و افتراقات، به روشن تر شدن تفاوت های کلامی و تفسیری میان دو مکتب شیعه و سنی در خصوص مفهوم "نور" می پردازد و نشان می دهد محدود می که هر یک از این دو مفسر، با توجه به مبانی فکری خود، ابعاد متفاوتی از این مفهوم قرآنی را مورد توجه قرار داده اند.

کلیدواژه ها:

آیه ۳۵ سوره نور تفسیر تطبیقی ، علامه طباطبایی ، ابن عاشور