وقتی سقف ها می ریزند، آینده میماند طراحی مدرسه بدون دیوار برای آموزش در بحران

با توجه به افزایش ناپایداریهای اجتماعی و وقوع بحرانهای نوظهور که نظام آموزشی رسمی را در آستانه ی اختلال قرار میدهد، نیاز به مدلهایی انعطاف پذیر برای تداوم یادگیری بیش از پیش احساس میشود. این مقاله با رویکرد مروری-تحلیلی، به بررسی مفهوم مدارس بدون دیوار در بستر آموزش در بحران پرداخته و تجربه های جهانی از جمله فنلاند، کنیا، هند و بنگلادش را با نمونه های بومی در ایران مانند مدارس طبیعت و آموزش در مناطق زلزله زده مقایسه میکند. یافته ها نشان میدهد که مدل «مدرسه بدون «دیوار میتواند راهکاری موثر و بو میپذیر برای تامین آموزش ایمن معنادار و منعطف در شرایط اضطراری باشد. در شرایطی که آموزش رسمی با تهدیداتی چون ناامنی، جابه جایی جمعیت، یا اختلال زیرساختی مواجه است این مدل به عنوان ابزاری برای حفظ پیوستگی یادگیری و تاب آوری کودکان، جایگاه ویژه ای مییابد. در پایان پیشنهادهایی برای سیاست گذاران و نهادهای آموزشی به منظور توسعه و بومی سازی این رویکرد ارائه میشود.

کلیدواژه ها:

مدرسه بدون دیوار ، آموزش در بحران ، یادگیری انعطاف پذیر ، تاب آوری ، آموزش اضطراری ، بومی سازی تربیتی