بررسی مفهوم تفکیک خویشتن در نظریه های روانشناختی

تفکیک خویشتن از اهمیت ویژه ای برخوردار است و به عنوان یک جنبه محوری در فرآیند رشد انسان در نظر گرفته شده است؛ در واقع، اعتقاد بر این است که رشد هیجانی سالم بر توانایی فرد در تفکیک دادن خود به عنوان «خویشتنی» جدا از دیگران استوار است. در مقاله حاضر سعی شده است تا به تعریف و بیان اهمیت مفهوم تفکیک خویشتن پرداخته شود. بدین منظور به مفهوم مذکور از دیدگاه چهار نظریه پرداز معروف نگریسته شده است. ابتدا دیدگاه هرمان ویتکین و مارگارت ماهلر بررسی شده است و سپس به آرای کارل یونگ و موری بوئن پرداخته شده است و در نهایت یک نتیجه گیری از مباحث به عمل آمده است. مفهوم تفکیک خویشتن گرچه در نظریه های این روانشناسان، مشابه تلقی میشود اما در اصل هیچ کدام از آنها به لحاظ ماهیت و محتوای مفهوم، مشابه نبوده و نبایستی به جای یکدیگر به کار روند. امید است این مقاله هر چند مختصر نه تنها برای علاقه مندان به مفهوم تفکیک خویشتن بلکه برای همه افراد فعال در شاخه های مختلف علم روانشناسی مفید و موثر واقع شود و مبنایی برای پژوهشهای آتی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تفرد ، تفکیک ، خویشتن ، خود فردیت ، نظریه روانشناختی