مقایسه سطح تحریک پذیری، راهبردهای مقابله ای و تنهایی اجتماعی در دانش آموزان با اختلال یادگیری ویژه و دانش آموزان عادی

این پژوهش با هدف مقایسه سطح تحریک پذیری، راهبردهای مقابله ای تحصیلی و احساس تنهایی اجتماعی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری ویژه و دانش آموزان عادی به روش علی - مقایسه ای و با رویکرد کمی - توصیفی اجرا شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان شهرستان سرایان بود که با روش نمونه گیری تصادفی ساده ۳۰ دانش آموز با اختلال یادگیری ویژه و ۳۰ دانش آموز عادی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های تحریک پذیری، راهبردهای مقابله ای تحصیلی (ACI) و احساس تنهایی (آشر) بود. یافته های پژوهش نشان داد که دانش آموزان با اختلال یادگیری ویژه، سطح تحریک پذیری به طور معنادار بالاتری اختلاف میانگین (۲۱/۸۶۷) نسبت به همتایان عادی خود تجربه می کنند. همچنین، این گروه به طور معناداری کمتر از راهبردهای مقابله ای مثبت اختلاف میانگین (۶/۲۶۷- استفاده کرده و در مقابل بیشتر متکی به راهبردهای فرافکن، انکاری و غیرمقابله ای هستند. احساس تنهایی اجتماعی نیز در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری ویژه به طور قابل توجهی بیشتر اختلاف میانگین ۱۸/۳۳۳) است. این نتایج نشان دهنده الگوی مقابله ای ناسازگارانه و مشکلات روانی-اجتماعی در این دانش آموزان بوده و بر لزوم مداخلات حمایتی و آموزشی هدفمند تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ویژه ، تحریک پذیری ، راهبردهای مقابله ای ، تنهایی اجتماعی ، دانش آموزان