تاثیر ناخالصی های آلومینایی بر ترک خوردگی ناشی از هیدروژن در محیط ترش

پدیده ترک خوردگی ناشی از هیدروژن یکی از مهمترین مکانیزم های شکست در محیط ترش صنعت نفت و گاز است. به صورت کلی، عیوب متالورژیکی موجود در ریزساختار فولاد مانند انواع ناخالصی های غیرفلزی، رسوبات درشت و . . . می توانند به عنوان محلی مرجح جهت تجمع اتم های هیدروژن و متعاقبا ایجاد ترک محسوب شوند و علاوه براین، توانایی عیوب در به دام انداختن اتم های هیدروژن بسته به نوع آن ها، با یکدیگر متفاوت می باشد. تاکنون بررسی های متعددی در خصوص تاثیر ناخالصی های سولفیدی بر این پدیده انجام شده است در پژوهش حاضر تلاش شده است تا تاثیر ناخالصی آلومینایی بر مقاومت به ترک خوردگی ناشی از هیدروژن در فولاد ساده کربنی تولید شده مطابق با ASTM A۶۹۴-F۵۲ مورد بررسی قرار گیرد. بررسی نتایج به دست آمده نشان می دهد ناخالصی های آلومینایی به علت فصل مشترک غیر کوهیرنت با زمینه محل مناسبی برای به دام اندازی و تجمع اتم های هیدروژن و متعاقبا جوانه زنی ترک محسوب می شود و از طرف دیگر مورفولوژی زنجیره ای این نوع ناخالصی ، مسیر اشاعه مناسب برای ترک های جوانه زده شده را فراهم می کند. از طرف دیگر ناخالصی های سولفیدی به علت دارا بودن فصل مشترک کوهیرنت با زمینه، تاثیر محسوسی بر جوانه زنی ترک در فرآیند HIC ندارند و در صورت قرار گیری در کنار یک ناخالصی اکسیدی، صرفا یک مسیر اشاعه مناسب برای ترک های جوانه زده را فراهم می کنند.