تعیین باقیمانده سم دیازینون در عسل منطقه مانه و سملقان در استان خراسان شمالی با استفاده از روش Uv-Vis

این پژوهش به منظور تعیین میزان باقیمانده سم دیازینون در عسل های تولیدی در منطقه مانه و سملقان واقع در استان خراسان شمالی انجام شد. نمونه های عسل در فصل بهار (اواسط خرداد) و زمستان (اواسط اسفند) سال ۱۴۰۲ جمع آوری و میزان جذب سم دیازینون در طول موج ۲۰۰ تا ۴۰۰ نانومتر به روش Uv-Vis با رسم منحنی استاندارد بررسی شد. نتایج نشان داد که مقادیر سم دیازینون در نمونه عسل های روستای بوربور، درکش، کشانک و چخماقلو به ترتیب عبارت از ۳.۴۶، ۲.۷۳، ۱.۸۱ و ۱.۴۹ ppm بودند. همچنین نتایج نشان داد که مقدار باقیمانده سم دیازینون در عسل برداشت شده در فصل بهار (۴.۲۳ ppm) در مقایسه با نمونه های برداشت شده در فصل زمستان (۰.۳۴ ppm) به طور معنی داری بالاتر بود (۰.۰۱>P). به طور کلی نتایج نشان داد که عسل های منطقه مانه و سملقان دارای باقیمانده سم دیازینون بالاتری در مقایسه با میزان استاندارد ملی ایران (۰.۰۵ ppm) است. از این رو می توان عنوان کرد وجود باغات میوه و مزارع کاشت گوجه در اطراف مناطق نمونه برداری عسل، می تواند از عوامل وجود این سم در عسل ها باشد. از طرفی کاهش سم در نمونه های عسل زمستانه ناشی از تغذیه دستی زنبورها، کاهش کشت و کار در این فصل و احتمالا شستشوی سموم پراکنده شده توسط بارندگی باشد.

کلیدواژه ها:

دیازینون ، عسل ، مانه و سملقان ، منحنی استاندارد