نمادهای دینی در دیوان فرادیس اینانا اثر یحیی سماوی

نماد دینی عنصری محوری در شعر عربی به شمار می آید، زیرا به آن ژرفای معنایی و ابعاد زیبایی شناختی می بخشد و وسیله ای برای کاوش در جنبه های معنوی و متافیزیکی هستی فراهم می آورد. این پژوهش بر بررسی به کارگیری نماد دینی در دیوان فرادیس اینانا اثر شاعر عراقی یحیی السماوی متمرکز است؛ شاعری که به دلیل شهرت گسترده و آثار ادبی پربارش شناخته شده است. پژوهش حاضر ابعاد معنایی این نمادها و ارتباط آن ها را با زمینه های تاریخی و فرهنگی شاعر تحلیل می کند. هدف این پژوهش بررسی چگونگی به کارگیری نمادهای دینی برای تقویت دلالت های زیبایی شناختی، فلسفی و اجتماعی در دیوان، و همچنین کشف تاثیر میراث صوفیانه و تاریخی بر این نمادها است. این مطالعه از روش توصیفی–تحلیلی برای بررسی نمادهای دینی استفاده کرده و با بهره گیری از نقد سبک شناختی، ساختار نمادین دیوان را مورد ارزیابی قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که سماوی از میراث اسلامی، صوفیانه و اسطوره های سومری الهام گرفته و نمادهایی خلق کرده که فراتر از معانی سطحی ظاهر می شوند. این نمادها دلالت های فلسفی متنوعی از جمله درباره ی زندگی و مرگ، عشق و زیبایی، و نبرد میان ظلم و عدالت را در برمی گیرند و به متن غنای تاویلی می بخشند، به گونه ای که امکان قرائت های مختلفی از بعد عرفانی تا نقد سیاسی را فراهم می آورند. همچنین، پژوهش نشان می دهد که السماوی نماد دینی را نه تنها به عنوان عنصری زیبایی شناختی، بلکه به عنوان ابزاری برای بازخوانی تاریخ و احیای ارزش های انسانی ریشه دار در تجربه ی معنوی و هستی شناختی به کار می گیرد.

کلیدواژه ها:

نماد دینی ، یحیی السماوی ، فرادیس اینانا ، شعر معاصر عربی ، دلالت نمادین