نلفیق مهندسی ارزش و مدیریت ریسک در پروژه های طراحی، تدارک و ساخت (EPC)

در سال های اخیر رویکرد کارفرمایان به اجرای پروژه ها با روش قراردادهای طراحی، تدارک و ساخت (EPC) به علت مزایایی از جمله کاهش زمان اجرای پروژه ها افزایش یافته است که این کاهش زمان باعث افزایش ریسک های پروژه می شود. در مدیریت ریسک سعی بر کاهش ریسک است که اغلب باعث افزایش هزینه می گردد و در مهندسی ارزش تلاش می شود هزینه پروژه کاهش یابد که ممکن است باعث افزایش ریسک های وارد بر پروژه گردد؛ لذا رسیدن به مقدار بهینه بوسیله این دو تکنیک در پروژه های EPC می تواند در دستیابی به اهداف پروژه تاثیر بسزایی بگذارد. در این پژوهش ابتدا تعاریف و مفاهیم اولیه تحقیق تعریف می شوند و گام ها و مراحل هر تکنیک بررسی می گردد. در بخش مطالعات مهندسی ارزش ایده هایی برای بهبود کارکردهای پروژه معرفی می شوند و مورد بررسی قرار می گیرند و شاخص ارزش برای هر ایده محاسبه می گردد. سپس دو نوع پرسشنامه یکی برای بدست آوردن ضرایب تاثیر نسبی هر نوع ریسک بر پروژه و دیگری برای بدست آوردن میزان احتمال وقوع هر ریسک برای ایده های مختلف، میزان خسارت وقوع هر ریسک و میزان قابلیت مدیریت هر ریسک بین خبرگان و کارشناسان توزیع می شود که بر اساس این پرسشنامه ها شاخص ریسک هر ایده مورد محاسبه قرار می گیرد. در نهایت شاخص پیشنهادی از تلفیق مهندسی ارزش و مدیریت ریسک ارائه می گردد. برای بررسی قابلیت های این تلفیق، شاخص پیشنهادی در ساختمان الحاقی پروژه ساختمان شماره2 مرکز آموزشی رفاهی امام علی (ع) مشهد که از نوع قرارداد EPC است، به کار برده شد و روش های اجرایی جایگزین اولویت بندی گردید. نتایج این پژوهش نشان داد که ایده ای که دارای کم ترین ریسک، بیشترین قابلیت مدیریت ریسک و بیشترین ارزش حاصله باشد، دارای بالاترین امتیاز جهت پذیرش و اجرا است. همچین مشاهده می گردد که استفاده از این تلفیق باعث استفاده حداکثری از مزایای هر یک از روش های مدیریت ریسک و مهندسی ارزش در پروژه ها می گردد و ما را در رسیدن به اهداف زمانی، کیفی و هزینه ای پروژه یاری می کند.

کلیدواژه ها:

تلفیق ریسک و ارزش ، مهندسی ارزش ، مدیریت ریسک ، قرارداد EPC ، شاخص ارزش تلفیقی ریسک و ارزش