بررسی رابطه سازگاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در بین دانش آموزان دختر متوسطه دوره دوم شهرستان لنگرود در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سازگاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در بین دانش آموزان دختر متوسطه دوره دوم شهرستان لنگرود در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی و میدانی بوده و از نظر ماهیت کاربردی و از نظر زمان مقطعی طراحی گردید. جامعه آماری شامل ۲۰۳۵ دانش آموز دختر متوسطه دوره دوم شهرستان لنگرود بود که حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان ۳۲۳ نفر تعیین شد و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای به کار گرفته شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری تحصیلی اندرسون (۲۰۱۶) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی چینی فروشان اصفهانی (۱۳۹۹) بود که برای سنجش پاسخها از طیف نقطه ای لیکرت استفاده گردید. پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که بین سازگاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. همچنین وضعیت سازگاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در میان دانش آموزان مورد مطالعه در شرایط مطلوب قرار دارد و بین مولفههای این دو متغیر ارتباط معناداری مشاهده شد. یافتههای این پژوهش میتواند به مربیان والدین و سیاستگذاران آموزشی در بهبود عملکرد تحصیلی و ارتقای انگیزه و خودکارآمدی دانش آموزان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

سازگاری ، تحصیلی ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان دختر متوسطه