تحلیل ساختاری اثر ابعاد سرمایه فکری و بهبود عملکرد تجاری و مالی در شرایط نااطمینانی سیاستهای اقتصادی

امروزه نگرانی ها در مورد عدم شناسایی دارایی های نامشهود در حال افزایش است. این نگرانی ناشی از ماهیت محافظه کارانه معیارهای شناسایی دارایی و نگرانی ها در مورد قابلیت اتکا استانداردهای اخیر حسابداری است. با مروری بر گذشته، این نکته قابل اذعان است که در قرن بیستم اقتصاد مبتنی بر صنعت بود. در این قرن هر شرکتی و هر کشوری که دارایی های فیزیکی و سرمایه های مادی و مشهود بیشتری داشت، ثروت بیشتری تولید می کرد. اما قرن ۲۱ اقتصاد مبتنی بر دانش است. به عنوان نمونه، ستارامن و همکاران (۲۰۰۲) به نقل از کندریک یکی از اقتصاددانان آمریکایی بیان می کند که در سال ۱۹۲۵ نسبت دارایی های نامشهود به دارایی های مشهود ۳۰ به ۷۰ بود. اما در دهه ۱۹۹۰ به نسبت ۳۷ افزایش یافت. استیوارت (۱۹۹۷) سرمایه انسانی را مهمترین دارایی سازمان تلقی می کند. بنابراین انتظار می رود شرکت هایی که از سرمایه فکری و انسانی بالاتری برخوردارند، عملکرد مالی آنها نیز بالاتر باشد. آثار سرمایه انسانی بر عملکرد واحد تجاری در شرکت های خدماتی بسیار مهم تلقی می شود زیرا این شرکت ها بیشتر بر ظرفیت ها و منابع نامشهود متکی هستند. نتایج تحقیق حاضر نشان داد ابعاد سرمایه فکری بر بهبود عملکرد تجاری و مالی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

ابعاد سرمایه فکری ، عملکرد تجاری ، عملکرد مالی