بررسی پتانسیل هیدرورکربن زایی و اثر جذب هیدروکربن در سازندهای گرو و سرگلو: مطالعه موردی در یکی از میادین دشت آبادان جنوب غرب ایران

ماتریکس معدنی از طریق جذب هیدروکربنها و کاهش مقادیر TOC و S۲ در تحلیلهای پیرولیز راک اول، دقت برآورد پتانسیل هیدروکربن زایی سنگهای منشا را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار میدهد. در این مطالعه پتانسیل هیدروکربن زایی و تاثیر ماتریکس معدنی بر خصوصیات ژئوشیمایی سازندهای گرو کرتاسه زیرین و سرگلو ژوراسیک (میانی در یک میدان نفتی واقع در دشت آبادان مورد بررسی قرار گرفت. آزمایشهای پیرولیز راک اول بر روی ۱۷ نمونه منتخب از این دو سازند انجام شد و پارامترهایی نظیر TOC، HI S و Tmax برای ارزیابی کیفیت سنگ منشا تحلیل گردید. نتایج نشان داد که هر دو سازند از پتانسیل هیدروکربن زایی مطلوبی برخوردارند به ویژه سازند سرگلو که با مقادیر بالاتر TOC نشان دهنده توان تولیدی بالاتر است. اگرچه سازند سرگلو به دلیل مقدار بالاتر TOC از ظرفیت هیدروکربن زایی بیشتری برخوردار است اما نتایج تحلیل نمودار S۲ در برابر TOC نشان میدهد که تاثیر بیشتر ماتریکس معدنی در این سازند باعث کاهش مقادیر ثبت شده TOC و S۲ شده و در نتیجه پتانسیل واقعی آن کمتر از میزان محاسبه شده، برآورد میشود در مقابل تاثیر ماتریکس در سازند گرو نسبتا محدودتر است. همچنین مقادیر منفی تقاطع با محور TOC در هر دو سازند نشان داد که کربن خنثی نقش قابل توجهی در کاهش بازده تولید هیدروکربن ایفا نکرده است. یافتههای این پژوهش بر لزوم به کارگیری تحلیلهای تکمیلی مانند XRD و اعمال اصلاحات مبتنی بر ویژگیهای کانی شناسی برای دستیابی به ارزیابی دقیقتر پتانسیل سنگ منشا تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اثر ماتریکس ، معدنی پتانسیل ، ژئوشیمیایی ، سازند گرو و سرگلو