تحلیل سیاست های آموزشی مبتنی بر شایستگی در نظام آموزشی ایران با تاکید بر چالش ها و راهکارهای اجرایی

تحولات پرشتاب عصر حاضر در حوزه های فناوری، اقتصاد، فرهنگ و ارتباطات، نظام های آموزشی را با چالش های پیچیده و جدیدی روبه رو ساخته است. در چنین شرایطی، آموزش وپرورش دیگر نمی تواند تنها بر انتقال محفوظات علمی و محتوای نظری تکیه کند، بلکه ناگزیر است رویکردی را اتخاذ کند که به توانمندسازی همه جانبه دانش آموزان برای زیستن در دنیای پیچیده و غیرقابل پیش بینی آینده منجر شود. یکی از رویکردهای نوین که در سال های اخیر توجه بسیاری از نظام های آموزشی موفق را به خود جلب کرده، آموزش مبتنی بر شایستگی است. در این الگو، تمرکز از یادگیری منفعل و محتوامحور به سوی یادگیری فعال، معنادار و مسئله محور تغییر یافته و دانش آموز در مرکز فرآیند یاددهی-یادگیری قرار می گیرد. در آموزش شایستگی محور، هدف نهایی، پرورش افرادی است که نه تنها دانش لازم را کسب می کنند، بلکه می توانند از آن در موقعیت های واقعی زندگی، شغل، تعاملات اجتماعی و تصمیم گیری های پیچیده بهره مند شوند. با توجه به جایگاه بنیادین سیاست های کلان آموزشی در شکل دهی به مسیر آموزش وپرورش، بررسی و تحلیل دقیق میزان انطباق این سیاست ها با الزامات شایستگی محور شدن آموزش، ضرورتی انکارناپذیر است. هدف اصلی مقاله حاضر، تحلیل انتقادی سیاست های آموزشی ایران با تمرکز بر اسناد بالادستی نظیر سند تحول بنیادین، برنامه درسی ملی و برنامه های اجرایی وزارت آموزش وپرورش است تا مشخص شود که تا چه میزان این اسناد توانسته اند زمینه ساز تحقق آموزش شایستگی محور شوند.

کلیدواژه ها:

سیاستگذاری آموزشی ، آموزش مبتنی بر شایستگی ، نظام اموزشی ایران