رابطه بین سایش اجتماعی کارکنان و مدیریت منابع انسانی با نقش میانجی بهره وری نیروی انسانی دستگاه های اجرایی استان خراسان شمالی

امروزه منابع انسانی اصلی ترین دارایی و سرمایه سازمان و عامل اصلی مزیت رقابتی سازمانها عنوان می شود و این منبع تنها سرمایه و دارایی در سازمان می باشد که قابل تقلید نبوده و از ویژگی یکتایی برخوردار می باشد علاوه برآن این منبع از جمله دارایی هایست که قابلیت رشد و توسعه دارد و این توسعه تنها از راه یادگیری و دانش حاصل می گردد و توسعه منابع انسانی بر دیدگاه رهبری بر کارکنان برای به دست آوردن دانش، تخصص، تجربه و تصمیم گیری کارآمد و مهارت حل مسئله در سازمان تاکید دارد. سایش اجتماعی از جمله مواردی است که سازمان ها با آن روبر هستند و تاثیر زیادی بر کاهش عملکرد، بهره وری و ... دارد. سایش اجتماعی در برگیرنده رفتار مخرب و ضد اجتماعی است که افراد آگاهانه و برای جلوگیری از رسیدن همکاران(یا افراد دیگر) به موفقیت، مرتکب می شوند. شناسایی عوامل و زمینه های بروز سایش اجتماعی در سازمان می تواند به مدیران در کاهش چنین رفتار مخربی در سازمان کمک نماید و تحقق اهداف و عملکرد مناسب سازمان را ممکن سازد. براین اساس هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سایش اجتماعی کارکنان و مدیریت منابع انسانی با نقش میانجی بهره وری نیروی انسانی دستگاه های اجرایی استان خراسان شمالی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی- همبستگی و از طریق توزیع ۱۰۰ پرسشنامه در بین دستگاه های اجرایی صورت گرفته است. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسشنامه های استاندارد استفاده شده است. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده آمار توصیفی و استنباطی انجام شده است. یافته ها نشان داد که سایش اجتماعی در بهره وری نیروی انسانی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد و همچنین بین نقش مدیران سازمان های دولتی و سایش اجتماعی کارکنان نیز رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

سایش اجتماعی ، مدیریت توسعه منابع انسانی ، بهره وری نیروی انسانی