بررسی رابطه بین رهبری تحول آفرین و درگیری شغلی با توجه به نقش میانجی توانمندسازی ساختاری کارکنان مراکز بهداشت استان گلستان

در این تحقیق رابطه بین رهبری تحول آفرین و درگیری شغلی با توجه به نقش میانجی توانمندسازی ساختاری کارکنان مراکز بهداشت استان گلستان مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش تحقیق توصیفی، پیمایشی و از نوع همبستگی محسوب می گردد. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارکنان اداره کل بیمه تامین اجتماعی استان گلستان به تعداد ۸۶۹ نفر می باشد. با توجه به جدول مورگان تعداد ۲۶۶ نفر به عنوان نمونه انتخاب شده است. جهت نمونه گیری از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شده است. روش جمع آوری داده ها نیز میدانی و کتابخانه ای و ابزار آن پرسشنامه های استاندارد می باشد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها بر حسب فرضیه های این پژوهش، از روش آمار توصیفی و آمار استنباطی، که جهت انجام تحلیل عاملی از نرم افزار SPSS و جهت بررسی و تحلیل فرضیات تحقیق از روش معادلات ساختاری از نرم افزار لیزرل استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش، نشان می دهد مدل به کار گرفته شده، از لحاظ بارعاملی و اعداد معنی داری مورد تایید است و همه روابط مستقیم میان متغیرهای مدل نیز، معنی دار بوده اند. یافته های تحقیق نشان داد بین رهبری تحول آفرین و درگیری شغلی رابطه معنی داری وجود دارد. بین رهبری تحول آفرین و توانمندسازی ساختاری رابطه معنی داری وجود دارد. بین توانمندسازی ساختاری و درگیری شغلی در بانک توسعه تعاون استان گلستان رابطه معنی داری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، توانمندسازی ساختاری ، درگیری شغلی