کاهش کم رویی در دانش آموز پایه ششم با استفاده از مسئولیت سپاری تدریجی: یک اقدام پژوهی مدرسه محور

در جوامع امروزی، بخشی از کودکان به دلایل مختلف روان شناختی و اجتماعی دچار اختلالاتی در تعاملات اجتماعی می شوند که کم رویی یکی از شایع ترین آن هاست. کم رویی اگر در دوره کودکی و مدرسه درمان نشود، ممکن است در آینده به اختلالات جدی تری مانند اضطراب، افسردگی، عدم اعتماد به نفس و انزوای اجتماعی منجر شود. از آن جا که دوران دبستان زمان مناسبی برای مداخلات تربیتی موثر است، پژوهش حاضر با هدف کاهش کم رویی دانش آموز پایه ششمی به نام امیرعلی در دبستان شهید اخوان مهدوی شهرستان طبس انجام شد. این دانش آموز نشانه های واضحی از گوشه گیری، اجتناب از ارتباط چشمی، ضعف در تعامل با هم سالان و عدم مشارکت در فعالیت های کلاسی داشت. با اجرای یک اقدام پژوهی مبتنی بر مشاهده مستقیم، مصاحبه با معلمان و والدین، و استفاده از راهکارهایی چون واگذاری تدریجی مسئولیت، ایجاد فرصت تعامل اجتماعی و تقویت اعتماد به نفس، تغییرات مثبتی در رفتارهای اجتماعی و عملکرد تحصیلی وی مشاهده شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که توجه آگاهانه به مشکلات رفتاری دانش آموزان و طراحی مداخلات هدفمند در مدرسه می تواند نقش موثری در درمان اختلالاتی مانند کم رویی ایفا کند. بنابراین تقویت مهارت های ارتباطی باید یکی از اولویت های برنامه ریزی تربیتی در دوره ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

کم رویی ، مهارت های اجتماعی ، اقدام پژوهی ، مسئولیت پذیری ، دانش آموزان دبستانی